Yalnız kadın. Mahçup adam
Yalnızlığı bitirmişti kadını Bir o yana bir bu yana. Terk edilmişlik kokuyordu teni, Rüzgar saçları arasından süzülünce Hüzün olarak doğuyordu her telinden. Kadın yalnızlığa doymuştu, Adam nerede kim bilir. Adam, yalnızlığa köşk yapmış. Alışmışlığı vardı sanki, O kadından bu kadına geçiyordu adeta. Ayyaş ruhlu biri olmuştu ayrılıktan sonra. Bir gün bankta otururken elinde birası. Hüngür hüngür ağlayan bir kadın oturdu. Cebinden mendilini çıkardı kadına uzattı. Kadın yüzünü kaldırdı. Ve o kadın. Ağlayarak terk ettiği kadın. Kadın hiç bozuntuya vermeden unutmuşcasına. Pardon bu mendil ıslak der ve kalkar gider.. Onur Güneş