aslında
hep yaptığımız şeyleri dillendirmedik gösterişten uzak olduk diye bu haldeyiz. gözden uzak sadeliğin peşinden koştuk diye kıyıda köşedeyiz. “şunu okudum, şunu izledim, şuraya şöyle gittim, şunu yedim, şuna yardım ettim, şuna böyle kötülük yaptım” demedik diye onu yapmamış olduk.. bazen insanların kendini kanıtlamak ya da dikkat çekmek istememesi -konuşmak istememesi- öldüğü anlamına gelmiyor. ya da “geçmişinde bir takım zımbırtılar yaşadığı için sessiz kaldı kabuğuna çekildi” anlamına da gelmiyor. basmakalıp ezberlerden sıyrılalım, bunları melankoliye karamsarlığa sığdırmayı bırakalım artık, ha evet onlara daha yakın. ama illaki o olacak değil.