Merdümgiriz’in sessiz çığlığı.
Madem insanlar nankör o zaman neden onlarla ilgileneyim konuşayım yakın olayım? Yada. Vefasız? Kötü? Ön yargılı? Egolu? Düzenbaz? Çıkarcı? Yalancı? …? Ve de bunların içinde var olma gayreti gösteren iyi insanlar var bunların adına da indirgemek amacı ile; nadiren ve istisna koymuşlar, yani zor bulunan sayısı az iken zor bulunuyor iken, neden ayrıca iyi insan arayışına gireyim? İnsanlara uzak olmak neden garip karşılanıyor, ötekileştiriliyor, samimiyetsiz-soğuk kalıbına sokuluyor gözlerde bu birey. Kötü insanlar ile üzüleceğime hayal kırıklığı yaşayacağıma en sonun da sinirleneceğime insanlardan uzak durmak bunları yaşamaktan daha iyidir inanın. Ya da insanlarla samimi olmaya çalışıp, onlara yaranmaya çalışıp onlar ile konuşurken davranışlarına göre konuşmasına göre bir yandan da “iyi insan mı acaba” deneme yanılmaları kestirmeleri mi yaşayacağım. “Her insan aynı değildir yahu” deyip risk mi alayım? Hayır efendim! Ben doydum. Çünkü en sonunda onların işine yaramadığı...