İnsanlığın en kudretli düşmanı ”Zaman”

-
İki dünya güzeli çocuk. Birbirine sarılmış gülümseyen iki kız kardeş… Siyah beyaz bir resim. Örülmüş saçlar, pileli etekler… Büyük olanın dişleri düşmüş gülümserken ağzında sevimli bir boşluk… Küçük olansa bebek sayılır. Kırmızı tombul yanakları minicik kollarıyla ablasına sarılmış masumca gülüyor. Dünyanın en mutlu iki canlısı.
Şimdi bu fotografin üzerine 40 yıl koyun…
Büyük olan depresif,  ilaçla ayakta duruyor, kardeşine küs. En son annelerinin cenazesinde görüşmüşler 7 yıl evvel. Hiç evlenmemiş, ölesiye aşık olduğu adam onu aldattığından beri  bir daha mutlu olamamış. Diğerinin kocası subay. Tayinlerden bıkmış son olarak Anadolu’nun bir köyüne sıkışıp kalmış.Yoktan bir sebepten kalbini kırdığı annesinden helallik alamadığı için çok pişman.
Gözlerinin içi gülen o iki kiz çocuğundan parçalar koparta koparta iki mutsuz kadın yaratan heykeltıraş… İnsanlığın en kudretli düşmanı: Zaman.
Bir an olsun gözlerinizi kapatın. Düşünün ve hissetmeye çalışın. Bütün dertleri tasaları acıları ve mutlulukları bir kenara bırakın. Bilincinizin sesini kısın, duymamazlıktan gelin. Sadece düşünün. Daha dün mandallardan uçak yapıyor halı kenarlarında oyuncak arabalarınla yarışıyordun.  Sokağa çıkmış arkadaşlıklar kurup ilk kavganı yaşıyordun. Komşu kızına aşık olup onu görmek için penceresinin önünde attığın turları hatırla. Göz göze geldiğinde vücudunu saran ısıyı onunla karşılaşabilmek için yaptığın provaları, çocukça planları… Bisiklette el bırakmanın gururunu, rüzgarın yüzüne vuruşunu, hissettirdiği özgürlüğü anımsa.
Lisede bir kız vardı hani, hiç unutmam diyordun. Esmer mavi gözlü olan… Hani o arkadaşlarıyla gülerken, bahçede voleybol oynarken, sevdiğin ama hiç bir zaman açılamadığın platonik aşkın…  Sahi ne oldu ona? Mahalleden arkadaşların vardı. Çocukluktan beri beraber büyüdüğün hiç ayrılmayız dediğin… Ekmek arası sarelleni paylaştığın, komşunun eriğine daldığın… Nasıl? Evlenmiş çocukları mı olmuş bir de? Deme ya…
Ben hayatta sigara içmem , bir yudum bile alkol geçmez boğazımdan diyordun. Ne yaptın sözünde durabildin mi? Futbolcu olacaktın hani, mahalle maçlarının Sergen’iydin. Çok zengin olacaktın. Futbolcu olabildin mi? Hani 18 yaşına geldiğinde barlara kulüplere girecek, kimseye hesap vermek zorunda kalmayacaktın. Aradığını bulabildin mi oralarda?
Mandaldan uçak, ilk kavga, ilk aşk, para, dostluk, vefa, saygı, riya, öfke…
Bu dünyada her şeyin yalan olduğunu, tek gerçeğin ise zaman olduğunu bilemedin di mi?  Her şeyin zamana yenildiğini göremedin. Kurduğun hayallerle yaşadağın hayat arasında ki farkı şimdi anlayabildin mi? Hani “Zamanla geçer.” derler ya. Geçti gitti, yok oldu bir çok şey, daha biz farkına bile varamadan…“Hayat” dediler bunun adına ve yaşamaya mecbur bıraktılar. Gücünü kabullendik mücadeleden vazgeçtik.
Sonunda ne mi oldu?
Çocukluğa dair bir kaç anı ile toprağa teslim olduk…
Melih Can Özdemir

Bu blogdaki popüler yayınlar

Thanks TV

-
"Başımız belada! Çünkü siz ve diğer 62 milyon Amerikalı şu an beni dinliyor. Çünkü %3'ten daha azınız kitap okuyor. Çünkü %15'ten daha azınız gazete okuyor. Çünkü sizin tek gerçeğiniz bu ekranda gördükleriniz. Şu an dışarıda, bu ekranda gördükleri haricinde hiç bir şey bilmeyen koskoca bir nesil yaşıyor. Bu ekran ilahi bir vahiy gibi. Bu ekranlar başkanlar, papalar, başbakanlar yaratıyor ya da yok ediyor. Bu ekran, bu inançsız dünyadaki en muhteşem lanet olası güç ve eğer yanlış ellere geçerse de olacakların tek sorumlusu biziz. Ve bu dünyadaki en büyük şirket, en muhteşem lanet olası propaganda gücünü kontrol ettiğinde, bu ekranda gerçek diye ne bok sorulacağını kim bilebilir! Şimdi beni dinleyin: Televizyon gerçek değildir. Televizyon lanet olası bir lunaparktır. Televizyon bir sirktir, bir karnavaldır, gezici akrobatlar takımıdır, masalcılardır, dansçılardır, şarkıcılardır, hokkabazlardır, aslan terbiyecileridir ve futbolculardır. Biz eğlence dünyasındayız.Ama sizler sa...
Devamı

Apartman Dergi 7. sayı

-
Resim
SÜR(GÜN) MANŞETLER Bir ülke düşündü karakter, ne de olsa öyküye girecekti önce bir evrilmesi pişmesi lazımdı. Bu ülkede bir gazetenin sahibiydi, kıyıda köşede kalmış. Sansür muzdaripi tozlu raflara sürgün edilmiş manşet kesitleri her gün onlarca davaya kışkırtmaya tehdite ortadan kaldırılmaya maruz kalan bir gazete değildi. Neydi bütün bunların sebebi? Adalet arayışı, hak arayışı, gerçeğin yüzü, imkân sahiplerine farkındalık ve duyar kazandırma aracıydı bu gazete. Karakterin sürgün ettiği manşetlerde bir engelleme veyahut kısıtlama durumu yoktu, sadece yeterli ilgi ve alaka yoktu. Bayilerin raflarında görüldüğünde bakmaya tenezzül etmiyorlardı, biliyorlardı çünkü içinde ne olduğunu. Bilinçli bir ülke... Bir babanın maddi durumunun kısıtlı olması nedeniyle kızına ilaç yetiştirememesine kayıtsız kalıyordu insanlar, bir öğrencinin sistem mağduru ya da yaşlı bir kadının trafik mağduru olmasına göz yumuyordu insanlar, bir doktorun şiddet görmesine bir öğretmenin atanamamasına küç...
Devamı

Apartman Dergi 1. sayı

-
Resim
Kapının sesi ile uyandım. Uyanmamak elde değildi, hayvanın biri kapıma tecavüz ediyordu. Uyuşukluğum ile kalkıp "keşke tek seferde kırsaydın da bu gürültüye maruz kalmasaydım" diye açtım kapıyı. Karşımda Feridun abi belirdi. İçimden hayvan dediğim için özür dileyip saygı duydum. Severim Feridun abiyi 55-60 yaşlarında hayatın her şeyinden vardı o adamın donanımında. "Oğlum bir gün uyanamayacaksın şu uykundan bak!" dedi. Bu onun beni selamlama şekliydi. "Abi yapma lütfen annemde yıllarca 'sen uyumaya değil ölmeye gidiyorsun' diyerek tanımlardı uykumu. Neyse nasıl gidiyor?" dedim. Çay koydum ikimize de. “İyi güzel gidiyor, seni şunun için rahatsız ettim Arifim. Bu gün 9 da Edebiyat Kültür Sanat adına konuşma yapılacak önemli kişiler de varmış ikimize yer ayırttım oturur dinleriz." dedi. Garipsedim, ama onunla tartışmaya girmemek için kabul ettim. "Tamam, kaçtım ben o zaman akşam 9 da alırım seni" dedi çıktı bir şey söylememi...
Devamı